Rio Grande Valley

Vrijdagochtend kwamen we aan in de Rio Grande Valley in zuid Texas. De busreis was vrij vlot verlopen.

Toen we dichterbij kwamen kwam er een lange stoet politie auto’s om ons naar onze bestemming te escorteren. Het voelde alsof we heel erg belangrijk waren. Onderweg kwamen we reclame borden tegen voor onze show. We kwamen aan bij de Dodge arena, een hockey arena. Daar stonden twee brandweer auto’s die de bus nat spoten. Allemaal als welkom! Eenmaal uit de bus en in het gebouw begon een Mariachi band te spelen, Mexicaanse muziek. We hebben samen gezongen en gedanst. Daarna kregen we een geweldige lunch en we kregen een tas met cadeaus. De tas zelf, het was een sporttas met Up with People erop en daarin een t-shirt en pennen enzo. We kregen wat vrije tijd om ons op te frissen en daarna was het tijd om te oefenen voor de show.
Rond 6 uur werden we opgehaald door onze nieuwe gastgezinnen. Mijn roommate was Jess uit Florida. Samen waren we bij een alleenstaande vrouw. Het was ontzettend gezellig.

Zaterdag waren we vrij en hebben we lekker uitgeslapen. Daarna hebben we lekker een filmpje gekeken en gezwommen. ’s Avonds hadden we een afstudeer feest van vrienden van haar.

Zondag gingen we naar Mexico met de cast! Voor een dagje. Voor het eerst zat ik in de mini-showgroep. Die groep gaf een kleine show op een pleintje. Het was ontzettend heet, maar hartstikke leuk. We zijn die dag ook naar een Mexicaanse rodeo geweest.

Maandag hadden we allerlei presentaties en workshops. We gingen vooral veel praten over wat onze plannen zijn voor na Up with People en hoe het voelt om weer naar huis te gaan.

Dinsdag, woensdag en donderdag hadden we vrijwilligerswerk. De eerste dag zat ik in een groep die een huis ging opknappen. Het was leuk werk, maar het is zo heet daar. Meer dan 40 graden elke dag. We hebben heel wat afgezweet. De tweede dag was ik aan het werk op een begraafplaats. We gingen de boel wat opknappen. Het was er een behoorlijke bende. Weer druipnat van het zweet. De derde dag ging ik huizen schilderen. Volgens mij was dat de heetste dag! We waren binnen aan het werk en het was zo ontzettend benauwd.

Vrijdag gingen we naar een museum en een ziekenhuis. In het ziekenhuis kregen we lunch en gingen we zingen voor de kinderen daar. Die avond hadden we een afscheidsfeest. We waren allemaal in zwart, wit en paars gekleed. We kregen een heerlijk diner. Er werd gezongen, gedichten voorgedragen en bedankjes gedaan. Daarna gingen we de dansvloer op.

Zaterdag was de laatste dag samen. Het was de laatste showdag. De show was in de Dodge arena en er werden meer dan 3000 mensen verwacht. We kregen wat vrije tijd en we hebben geoefend voor de show. We hadden zelfs een voorprogramma, een Mariachi band! Er waren ontzettend veel mensen. Het was een geweldige show. Voor het eerst en het laatst gingen we de Mexico Medley doen en ik had een rolletje met een outfit. Ik was een van de 4 Calienta Girls en wat we deden was flirten met de soloist. Daarna werd ik opgetild door twee andere jongens. Dat was toch wel even leuk! Aan het eind van de show stonden er heel wat mensen op het podium te huilen. Veel van ons zullen zoiets nooit weer meemaken.

Na de show moesten we zoals gewoonlijk alles opruimen, de hele set. Daarna hadden we wat vrije tijd en om 4 uur ’s nachts gingen we naar het vliegveld. Daar moesten we heel gehaast inchecken en omdat we zo laat waren hebben 14 mensen het vliegtuig gemist. Ze moesten wachten op een nieuwe vlucht, zo’n 14 uur later. Gelukkig had ik het vliegtuig gehaald en om 9 uur kwamen we aan in Denver. Daar stonden de ouders van een van de jongens, Matt, ons op te wachten en met een groepje van 10 zouden we in zijn huis blijven. Erg gezellig natuurlijk!

Eenmaal thuis kregen we ontbijt en daarna gingen we een dutje doen. Om 1 uur gingen we naar het huis van een 3 jaar oud jongetje met kanker. De vader van Matt werkt met de Make a Wish Foundation en dit jongetje mocht een wens doen. Hij wou graag een speeltuin in zijn achtertuin. Dus wij gingen erheen om te helpen met bouwen. We hebben ook gezellig met hem gespeeld maar na een tijdje werden we naar huis gestuurd want er waren tornado waarschuwingen. Eerst werden we naar binnen gejaagd om met zn allen in een klein kamertje te gaan zitten. Maar na een minuut konden we weer naar buiten. De overbuurvrouw had een tornado gezien, maar die was alweer in de wolken verdwenen. Toen zijn we maar snel naar huis gegaan. Thuis gingen we allemaal weer naar bed.

Rond avondeten was het tijd voor een feestje en kwamen er een heleboel mensen langs, sommigen van onze groep die ergens anders verbleven. Het was gezellig maar we waren allemaal doodmoe.

Vandaag zijn we ’s ochtends naar een stadje geweest om koffie te drinken en onze laatste dollars uit te geven. ’s Middags ging de groep naar down town Denver, maar ik ging op bezoek bij mijn gastgezin van januari! Het was geweldig om ze weer te zien. Net alsof ik nooit weg was geweest.

Morgen is het tijd om weer naar huis te gaan…

Woensdag om 2 uur ’s middags kom ik aan in Nederland. Tot snel!

Back in Tucson

We kwamen vrijdag 29 mei rond 3 uur ‘s middags terug in Tucson. Direct na aankomst moesten we onze sportkleren aantrekken en ons melden op het podium. We waren die avond in een show, Up with Tucson. Het was een show met verschillende optredens van internationale groepen. Wij deden een deel van onze show en we mochten ook stukjes kijken. Het was ontzettend leuk, maar ik was ook wel erg moe van de reis en de show die avond ervoor.

Na de show ging ik naar huis met mijn nieuwe gastgezin. Het was een ouder echtpaar, bekend als Superdad en Supermom. Ze hadden voor mij al 130 studenten van Up with People gehost. Zelda uit China was mijn roommate, de vorige keer in Tucson was ze ook bij hun in huis. Bob en Dessie waren ontzettend aardig en helemaal gek van Up with People. Bob had honderden video’s van shows en allerlei accessoires.

De 30ste waren we vrij en gingen we op bezoek bij vrienden van Bob en Dessie. Het was een rustige dag, lekker bij het zwembad hangen en tafeltennissen.

Zondag hadden we onze eigen show. Toen we aankwamen was het hele podium al opgezet. Dat had de staf voor ons gedaan. Ze noemden de dag ‘Cast A09 appreciation day’ en ze deden een hele show voor ons. Daarna kregen we allemaal een ster met onze naam en op de achterkant een appreciation van een staflid. Ook kregen we koffie en koekjes. Helaas was het na de lunch tijd om weer te oefenen voor de show die voor de verandering ’s middags was.

Na de show gingen Zelda en ik met ons gastgezin uit eten. We gingen tot Zelda’s vreugde naar een Chinees restaurant met ECHT Chinees eten. We hebben zelfs de bubbelthee gehad die ze in Taiwan overal hadden.

Maandag en dinsdag hadden we de hele dag presentaties. Ook hebben we gepraat over onze plannen na Up with People en hoe het zal zijn om naar huis te gaan. Op dinsdag was er bovendien een workshop over honger en armoede. ’s Avonds hadden we een hongerdiner. Bij de deur kreeg iedereen een kaartje met zijn of haar achtergrond erop. Ik was een arme vrouw uit Somalië. Het kaartje bepaalde waar je ging zitten in de kamer. Ik moest op de grond gaan zitten tussen het afval dat er lag. Daarnaast was een groep stoelen voor de middenklasse en er was ook een prachtig gedekte tafel voor de rijken. De rijken werden geserveerd, ze kregen champagne en heerlijk eten. De middenklasse kreeg rijst, bonen en water en wij kregen eerst niets. Na een half uur werd er een pan in ons midden gezet met verbrande rijst. Ook kregen we water, maar er zat zout in het water. Na het eten gingen we discussiëren met de hele groep over deze activiteit. Het was een erg intense discussie. Sommigen vonden het verschrikkelijk dat we dit deden, want het is echt en geen spel. Anderen vonden het een goede activiteit. Ik vond het een goed idee, want het drukt je toch weer even met je neus op de feiten. Vooral de discussie bracht veel ideeën. Wij zijn ontzettend rijk en sommige mensen hebben niets te eten.

Woensdag was alweer onze laatste dag in Tucson. Ik zat in een fotografie workshop. Het was erg interessant en ik heb wat nieuwe dingen over mijn camera geleerd.

Donderdagochtend vertokken we uit Tucson. Er stond ons een 23 uur duurderende busreis te wachten.

Gallup New Mexico

Maandag 25 mei vertrokken we uit Hopi land en gingen we naar Gallup New Mexico. Het plan was dat we om 8 uur vertrokken. Helaas kwam 1 van de bussen vast te zitten in de modder. Daardoor zaten we meer dan 2,5 uur vast bij een klein tankstationnetje in de middle of nowhere. Uiteindelijk hebben een aantal gastgezinnen aangeboden om ons naar de volgende stad te brengen. Met 1 bus en heel veel auto’s kwamen we dan toch aan in Gallup.

Mijn nieuwe gastgezin was een jonge vrouw, Pam, die 10 jaar terug met Up with People had gereist. Mijn roommates waren Kelly, Alex Lippert en Ashely. Alle drie uit de States. Pam was ontzettend aardig. Ze is half Navajo dus kregen we nog meer te horen over de Navajo en bovendien liet ze ons traditionele kostuums passen. Het was ontzettend leuk! We hadden een avondje met chocolade gezichtsmaskertjes, nagellak, een fotoshoot in traditionele kostuums en we gingen een cake bakken voor een jongen in onze groep die jarig was.

Pam had ook een heleboel dieren op een soort boerderijtje in de buurt. In huis had ze vier honden en 2 katten, op de boerderij had ze 9 paarden, schapen, geiten, nog meer honden en nog meer katten.

In Gallup was een ouderen festival. Ik zat in de groep die de dag ervoor ging helpen met de voorbereiding. We gingen een constructie bouwen zodat er schaduw was. Het regende heel veel dus het was een grote modderpoel, maar het is gelukt. Voor de lunch kwam er een groep vrouwen met de grootste pot soep ooit en deeg voor gefrituurd brood, dat is een specialiteit onder de navajo’s. Het was erg lekker, maar veel te veel! Iedereen had meerdere porties gehad en nog was meer dan de helft over. Dat vonden ze niet zo leuk, dus kregen we een nieuwe opdracht van onze crewleader, dooreten! Geen wonder dat ik zoveel aankom hier:P!De dag erop was het festival. Er waren ontzettend veel ouderen in traditionele kleding. Ze gingen dansen, dat betekend arm in arm in een grote cirkel lopen. Wij deden natuurlijk vrolijk mee! Ik zat ook nog in een groepje dat een rondleiding kreeg in een winkel waar muurschilderingen waren. Het was erg interessant.

De laatste dag hadden we een show. Eerst weer de hele dag oefenen en daarna showtime! Als een grote verrassing was mijn gastgezin uit Hopi land gekomen! Vanaf het podium zag ik ze zwaaien met hun grote cowboyhoeden! Het zijn echt geweldige mensen. Ze hadden voor ons alle 8 een T-shirt meegenomen.

De dag erop was het weer tijd voor afscheid. We gingen terug naar Tucson, 8 uur in de bus en diezelfde avond nog weer een show.